Okazuje się, że problemem jest raczej brak niż nadmiar zakazów. Kiedy pracujący rodzice wracają wieczorem do domu, nienawidzą samego słowa „dyscyplina” i nie potrafią jej wdrożyć. Tymczasem dzieci przez cały dzień powstrzymują się od prowokacyjnego zachowania i „wybuchają” dopiero wieczorem, w obecności rodziców. Muszą właśnie wtedy nauczyć się, gdzie leży granica. Bardzo ważne jest, by wiedziały, co im wolno, a czego nie.
Niektórzy rodzice obawiają się dyscyplinowania swoich dzieci, ponieważ mają przykre doświadczenia z własnego dzieciństwa. Jeżeli w przeszłości doświadczyli przemocy, unikają sytuacji, w których mogliby stracić kontrolę nad swoimi czynami, jak to miałoby miejsce w przypadku ich rodziców. Rodzice ci potrzebują pomocy psychologa, żeby uświadomić sobie i oswoić głęboko ukryte upiory przeszłości, a następnie podjąć wyzwanie dotyczące dyscyplinowanie swoich dzieci.
Dyscyplinowanie oznacza uczenie właściwych zachować, a nie karanie. Kary są konieczne w niektórych sytuacjach, ale nie mogą być główną reakcją na złe zachowanie dziecka. Po wymierzeniu kary na przykład zakaz wyjścia na dwór lub odwołanie gości) trzeba usiąść z dzieckiem i zapewnić je: „Kocham cię, ale nie mogę dopuścić, żebyś tak postępował”.
Dzieci mają potrzebę dyscypliny i na dłuższą metę będą wdzięczne, że rodzice wyznaczyli im granice. W pewnym momencie pod koniec 2 roku życia dziecko próbuje różnych zachowań i sprawdza, co jest dozwolone. Czy jest to tylko dotykanie przycisków na telewizorze, rozkruszenie jedzenia po podłodze, gryzienie- dziecko eksperymentuje z tym, co niedozwolone, pełne ciekawości i zarazem strachu przed konsekwencjami. Od chwili, kiedy zacznie samodzielnie chodzić, przekraczanie granic bezpieczeństwa będzie zagrożeniem.
Na każdym etapie rozwoju dziecka istnieją pewne zachowania, które wymykają się spod kontroli, ale są traktowane jako normalne dla danego wieku. Jeżeli na nie reagujesz zbyt gwałtownie, możesz tylko je utrwalić. Dzieci muszą wypróbować różne zachowania agresywne. Potrafią gryźć, szczypać, kłamać, kraść.. Te „próby” nie są wynikiem złych intencji, są naturalną formą poznawania świata poprzez eksperymentowanie. Kiedy jednak dorośli reagują zbyt gwałtownie, dziecko zaczyna zastanawiać się, dlaczego. W rezultacie powraca do zakazanych czynności, ponieważ próbuje zrozumieć, dlaczego są niedozwolone. W trakcie coraz to nowych prób, lęk może wzrosnąć i wytwarza się podświadome działanie kompulsywne. Zachowanie, które początkowo było niewinne, wywołuje teraz dreszczyk emocji. Dziecko traci nad nim kontrolę. Wyzwala to złość w osobach z otoczenia, sprawia, że powtarzanie czynności staje się nieuniknione. Powstaje błędne koło napędzane przez rodziców i dziecko. Pamiętaj, by chwalić dziecko, kiedy jest posłuszne. Możesz powiedzieć: „Rzeczywiście próbujesz panować nad sobą. Jestem z ciebie dumny”.